تو کز نجابت صدها بهار لبریزی

تو کز نجابت صدها بهار لبریزی
چرا به ما که رسیدی همیشه پاییزی

ببین سراغ مرا هیچ کس نمی گیرد
مگر که نیمه شبی غصه ای،غمی،چیزی

تو هم که می رسی و با نگاه پرشورت
نمک به تازه ترین زخم هام می ریزی

خلاصه حسرت این ماند در دلم که شما
بیایی و بروی،فتنه بر نیانگیزی

بخند باز شبیه همیشه با طعنه
بگو که آه! عجب قصه ی غم انگیزی

بگو که قصد نداری که اذیتم نکنی
بگو که دست خودت نیست تا بپرهیزی

ولی ببین خودمانیم مثل هر دفعه
چرا به قهر تو از جات بر نمی خیزی

نشسته ای که چه یعنی؟ دلت شکست؟همین؟
ولی ببینمت انگار اشک می ریزی

عزیز گریه نکن من که اولش گفتم

تو ازنجابت صدها بهار لبریزی

عشق تو...

هرچه کردم نشدم از تو جدا ، بدتر شد

گفته بودم بزنم قید تو را ، بدتر شد

مثلا خواستم این بار موقر باشم
و به جای "تو" بگویم که "شما"، بدتر شد

این متانت به دل سنگ تو تاثیر نکرد
بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابری بود
تازه، با رفتن تو وضع هوا بدتر شد
 
چاره دارو و دوا نیست که حال بد من
بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد
 
گفته بودی نزنم حرف دلم را به کسی
زده ام حرف دلم را به خدا، بدتر شد
 
روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

آمدم پاک کنم عشق تو را ، بدتر شد

آه ای نگاه های تماشا

 
با « نه» شنیدن از توکه من کم نمی شوم!
مجنون نمـــای مــردم عالم نمی شوم

این اوّلیـــن خطای تو ، حوّای سنگدل
پنداشــــتی بدون تو آدم نمـی شوم

بعد از تو ای خزانــزده دیگر برای هر
شب بوی تشنه لب شده شبنم نمی شوم

دلخور نشو عزیز! از این خُلقِ بی خیال
گفتم که بی تو پا پی خُلقم نمی شوم.

آه ای نگاهـهای تماشـــا  ، خداوکیل !
علّاف چشمهـــای شما هم نمی شوم.

بگذار صـادقـانه بگـویـم بدون تو
هرکار می کنم…نه..نه..آدم نمی شوم

چقدر خسته ام از این خدای تکراری...

دلم گرفته از این روزهای تکراری

کجاست خلوت بی انتهای تکراری

به قصه های نفس گیر خویش می خندم

هزار و یک شب پُر ماجرای تکراری

زبان درد مرا هیچ کس نمی فهمد

می آورند برایم دوای تکراری

به جستجوی کسی سالها سفر کردم

رسیده ام به همان ردّپای تکراری

مدام بر نفسم تازیانه می کوبد

دریده حنجره ام را صدای تکراری

تمام هستی من از خدا که پنهان نیست

چه حاجتی ست به این ربّنای تکراری

همیشه وعده ی فردوس می دهد ما را
چقدر خسته ام از این خدای تکراری! ...

سلام...

یک نامه ام، بدون شروع و بــــدون نام
امروز هـم مطابق معمـــــول ناتمــــام

خوش کرده ام کنارتو دل وا کنم کمی
همسایه ی همیشه ی ناآشنا؛ سلام

ازحال و روز خودکه بگویم،حکایتی است
یک صفحه زندگانی بی روح و کم دوام

جــویای حال از قلــم افتاده ها مباش
ایام خوش خیالی و بی حالی ات،به کام!

دردی دوا نمی کنــد از متن تشــنه ام
چیزی شبیه یک دل در حــال انهــــدام

در پیشگــاه روشــن آییــنه می زنـــم
جامی به افتخــــار تو با بــاد روی بــام

باشد برای بعد اگر حرف دیگری است
تا قصه ای دوباره از این دست، والسلام!