شبی را که سفر می کردید

یادتان هست شبی را که سفر می کردید

قول دادید و گفتید که بر می گردید

دست من را که گرفتید کمی جا خوردم

تازه فهمیدم و دیدم که شما هم سردید

حرف دل بود که در چشم شما یخ می زد

حرفهایی که به گفتار نمی آوردید

دوری از شخص شما باز عذابم می داد

دل من خوش به همین بود که بر می گردید

یادتان هست که گفتم پس از این می میرم

منم و یک دل دیوانه و صدها تردید

با که قسمت بکنم این همه تنهایی را

که به حجم غزل گم شده ام می گنجید

دل من جای کسی نیست و تنها فردید

این شمائید که با من و دل من همدردید

سهمم از دوریتان چند غزل می دانم

که به اشعار نسنجیده ام عادت کردید

انتظار...

گفتمش بی تو چه می باید کرد

عکس رخساره ی ماهش را داد

گفتمش همدم شبهایم کو

تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را می بوسید

به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من

انتظار سر راهش را داد !!!

دوستی...

با هر که حرف دوستی اظهار می کنم

                    خوابیده دشمنی است که بیدار می کنم

از بسکه در زمانه یکی اهل درد نیست

                   اظهار درد خویش به دیوار می کنم

وسعت آرزو

گفتند  :

            به اندازه ی گلیم هایتان

                و به اندازه ی دهان هایتان

                   اما... حرفی از وسعت آرزو هایمان نزدند !!!

یاد تو...

هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد

آن که بیناست مرا یاد تو می اندازد

تو که نزدیک تر از من به منی می دانی
دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد

هر زمان نغمه ی عشقی است که من می شنوم
از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد

دیگران هر چه بخواهند بگویند که عشق
بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد

ساعتی نیست فراموش کنم یاد تو را
غم که با ماست مرا یاد تو می اندازد